Voor de presentatietraining van morgen zocht ik een voorbeeld van een Nederlandse speech. Ik vond deze en deel ‘m graag met jullie. Lisa van der Geer hield in 2016 de winnende rede van ‘Op weg naar het Lagerhuis 2016’. De tekst heb ik uitgeschreven en vind je onder de video. 

We leven.
Misschien zijn we arm, of rijk of jong of oud. Misschien zijn we vluchteling of misschien stemmen PVV. Maar we leven.
En om te leven hebben we lucht nodig. En de lucht in Nederland is de meest vervuilde van heel Europa. En Brabant is een van de slechtste provincies. Niet lang nadat we daarheen verhuisd zijn kreeg mijn moeder longontsteking.
Ze is daar bijna aan overleden.

Toeval? Kan.
Vast wel. Maar toch! In Nederland ga je nu gemiddeld negen maanden eerder dood aan luchtvervuiling.
En 1200 mensen krijgen per jaar longkanker zonder dat ze ooit hebben gerookt.

Toeval? Kan.
Maar toch…
In 2013 leidde de blootstelling aan fijnstof in Nederland tot viereneenhalf miljoen ziekteverzuimdagen. Dat is ook nog eens heel erg duur. Maar ik leef. In Nederland. In een heel slimme regio.
Maar als we zo slim zijn, waarom wil minister Schulz ons dan op nóg meer wegen 130 laten rijden?
En waarom gaan we dan met de brommer naar school? Kan dat niet slimmer?
D
us, techneuten; aan het werk! De eerste non-stop vlucht om de wereld van een vliegtuig op zonne-energie gaat opstijgen van Schiphol. En als we geluidswallen rond de A2 zetten, kunnen daar dan meteen ook roetfilters in? En de robots van de universiteit Eindhoven; die moeten toch meer kunnen dan alleen voetballen? Maar we gaan nog meer doen. Want we móeten nog meer doen. De beste manier om schone lucht te krijgen is om deze niet te vervuilen. En dat kunnen we ook zelf doen. Gewoon met de fiéts naar school en naar je werk en naar de stad. Gewoon een dagje zónder vlees. En overstappen op groene stroom. Gewoon vandaag nog. Want we leven. En we hébben lucht nodig.